Η ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΦΕΝΑΚΗ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥ

Η απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων δεν οδηγεί πάντοτε και μοιραίως σε μείωση των τιμών όπως υποστηρίζεται πχ με την συζητουμένη κατάργηση των κρατικών αδειών φορτηγών και βυτιοφόρων δημοσίας χρήσεως.
Εάν το υπάρχον θεσμικώς ολιγοπώλιο αντικατασταθεί από συνδεδυασμένη πρακτική των «απελευθερωμένων» επιχειρήσεων πιθανόν όχι μόνο να μην υπάρξει μείωση αλλά αντιθέτως να δημιουργηθεί αύξηση των τιμών.
Θυμάμαι πχ την πολιτική των επιτοκίων. Περί το 1956, αν θυμάμαι καλά, ο αείμνηστος Κ. Καραμανλής ώρισε διοικητικώς το επιτόκιο των τραπεζιτικών καταθέσεων ταμιευτηρίου σε 10%, το βασικό επιτόκιο τραπεζιτικών χορηγήσεων σε 12% και το επιτόκιο υπερημερίας σε 14%. Υπήρχαν δε και ειδικές κατηγορίες με επιτόκιο (εξαγωγικό, για πάγιες επενδύσεις κλπ ) ακόμη χαμηλότερο. Δηλ. το βασικό επιτόκιο ταμιευτηρίου ήταν μόνον το 71% του μεγαλυτέρου επιτοκίου χορηγήσεων, του επιτοκίου υπερημερίας χορηγήσεων.
Σήμερα σε (υποτιθέμενες) συνθήκες ελεύθερου μεν ανταγωνισμού, αλλά προφανώς με συνδυασμένες τραπεζιτικές πρακτικές, το επιτόκιο ταμιευτηρίου έχει διαμορφωθεί στο 0.5% το πολύ, ενώ το επιτόκιο υπερημερίας από καταναλωτικά δάνεια, κάρτες κλπ σε 20%!! Δηλ. οι Τράπεζες πληρώνουν ως επιτόκιο Ταμιευτηρίου 40 φορές λιγότερο από το επιτόκιο υπερημερίας καρτών, καταναλωτικών δανείων κλπ που εισπράττουν.... Δηλ. το επιτόκιο ταμιευτηρίου καταθέσεων που πληρώνουν οι Τράπεζες είναι μόνον το 2,5% του μεγαλυτέρου επιτοκίου χορηγήσεων που εισπράττουν…
Και αυτός που χάνει πιο πολύ από ολους είναι (πολύ περισσότερο) ο καταθέτης από τον δανειζόμενο…