ΕΙΣΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ, ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ.

Αφορμή για κείμενο αυτό μου έδωσε άλλο κείμενο το οποίο ο απορών και εξιστάμενος δημοσιεύει εδώ http://blessedcountry.blogspot.com/2007/11/blog-post_21.html

Το κείμενο αυτό ανεφέρετο σε συνέντευξη που έδωσε προ ημερών σε τηλεοπτικό σταθμό ο Συνήγορος του Καταναλωτή σχετικά με το νέο «αποικιακό» (και όχι «εδώδιμο» ευτυχώς!!) φρούτο των εισπρακτικών εταιρειών. «Αποικιακό» διότι ο θεσμός ξεκίνησε από την τέως (δυστυχώς) αποικία του Βρετανικού Στέμματος, νυν καλουμένη Η.Π.Α. Ο απορών καταγγέλλει ότι η αντίδραση του Συνηγόρου του Καταναλωτή κατά των εταιρειών αυτών προκαλείται εκ της μειώσεως της δικηγορικής ύλης που δημιουργεί η δράση των εταιρειών αυτών, αν κατάλαβα καλά! Και κατάλαβα καλά!

Ο αντίλογος τώρα!!

Την συνέντευξη δεν την είδα. Περιορίζομαι λοιπόν –και σχολιάζω- μόνον όσα διαβάζω στο σχολιαζόμενο κείμενο.

Η ιδιότης μου ως δικηγόρου μπορεί εύκολα να ερμηνευθεί ως προστασία της συντεχνίας. Δεν είναι, όμως, έτσι!

Οι εισπρακτικές εταιρίες δεν περιορίζουν την ύλη του δικηγορικού επαγγέλματος. (Μικρό, ελάχιστο θα ήταν το κακό αν αυτό συνέβαινε! Μάλλον θα ήταν και καλό!!). Κυρίως όμως απαγορεύουν εν τοις πράγμασι την άσκηση του βασικού συνταγματικού δικαιώματος των πολιτών προς δικαστική προστασία, θεσμό ο οποίος αναγνωρίζεται από όλα τα Συντάγματα του πολιτισμένου κόσμου, (και το δικό μας) αλλά και από την Σύμβαση της Ρώμης περί προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αποκλείουν, δηλαδή, με μεθόδους πιεστικές έως εκβιαστικές, πολλές φορές με απειλή ή/και συχνά χρήση βίας στον φερόμενο ως οφειλέτη την προσφυγή στα Δικαστήρια. Δικάζουν, καταδικάζουν και εκτελούν την απόφασή τους, χωρίς την μεσολάβηση των Δικαστηρίων, χωρίς γραφειοκρατικές καθυστερήσεις, (περιττά) έξοδα και εμπόδια!!

Η Δικαιοσύνη απεικονίζεται συνήθως να κρατά αφ’ ενός ζυγό και αφ’ ετέρου ξίφος. Ο ζυγός συμβολίζει την ακριβοδίκαιη διάγνωση του δικαίου (ή αδίκου) και το ξίφος την επιβολή του διαγνωσθέντος δικαίου. Και ενώ το μεν ξίφος συμβολίζει απλώς την αναγκαστική εκτέλεση των αποφάσεων, οι εισπρακτικές εταιρίες που υποκατέστησαν και τα δικαστήρια και τους δικηγόρους παρεννόησαν το σύμβολο και κυριολεκτούν!! Και μπορεί μεν να μην φθάνουν σε χρήση ξίφους (όπλου, άλλωστε, αναχρονιστικού και δύσχρηστου!!), δεν διστάζουν, όμως, να φθάσουν, χάριν μεγαλύτερης πειθούς (όταν η απειλή χρήσεως βίας δεν αρκεί) σε χρήση (αντί ξίφους) ξιφιδίου, στιλέτου, σιδηρογροθιάς ή/και πυροβόλου όπλου ή δυναμίτη ενίοτε για να επιβάλλουν αυτό που οι ίδιες και ο πελάτης τους θεωρούν ορθό και νόμιμο. (Έχω εντός των προσεχών ημερών δίκη επ’ ευκαιρίας επισκέψεως στα γραφεία εταιρείας πελάτου μου «φουσκωτών» προς είσπραξη μη δικαστικώς διαγνωσθείσης, δήθεν, οφειλής του!!..).

Οι δικηγόροι δεν μετέχουν κατά νόμο (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) στην διαδικασία της αναγκαστικής εκτελέσεως. Είναι αρμοδιότης των Δικαστικών Επιμελητών και των Συμβολαιογράφων.

Κατά τον Κώδικα Δεοντολογίας του Δ.Σ.Α. ο δικηγόρος οφείλει να συμπεριφέρεται με αξιοπρέπεια. Να αποφεύγει κάθε επικοινωνία απ’ ευθείας με τον αντίδικο όταν ο αντίδικος έχει αναθέσει την υπόθεσή του σε δικηγόρο. Να μην απευθύνει τηλεφωνήματα ή επιστολές με εκβιαστικό ή απειλητικό περιεχόμενο στον αντίδικό του. Επιτρέπεται μόνον να ανακοινώσει στον αντίδικο ότι του ανατέθηκε η άσκηση των νομίμων ενεργειών και να τον καλέσει να τακτοποιήσει, αν θέλει, εξώδικα την υπόθεση. Να σέβεται τον αντίδικό του και να του συμπεριφέρεται με ευγένεια. Να αποφεύγει προσβλητικές φράσεις και γενικά οξύτητα καθώς και κάθε υποτιμητική για τον αντίδικο ενέργεια. Δεν επιτρέπεται να προκαλεί υπερβολικές δαπάνες εις βάρος του αντιδίκου και δεν πρέπει να υπερβαίνει τα όρια που επιβάλλει ο ανθρωπισμός όταν επιχειρεί διάφορες πράξεις κατά του αντιδίκου του. Απαγορεύεται να παρευρίσκεται κατά την εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων (κατασχέσεις, πλειστηριασμούς, κλπ ) εκτός εάν είναι απαραίτητη η παρουσία του, αλλά και τότε μόνον κατόπιν αδείας του Δ.Σ.Α.

Οι δικηγόροι επικουρούν τους διαδίκους στα Δικαστήρια κατά την διάγνωση του δικαιώματός τους. Όχι και κατά την εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων, η οποία είναι έργο κυρίως των δικαστικών επιμελητών.

Τον πρώτο Κώδικα της Πολιτικής Δικονομίας στην Ελλάδα συνέταξε το 1835 ο L. Maurer (μέλος της Αντιβασιλείας του Όθωνος), Βαυαρός και ο πλέον διάσημος στην Ευρώπη (επομένως και παγκοσμίως) νομικός της εποχής του.

Στον Κώδικα αυτό (που ίσχυσε μέχρι το 1968) περιλαμβάνεται, κατά μίμηση των υφισταμένων τότε παλαιών δικονομικών νόμων και μεσαιωνικών καταλοίπων, ως μέσο εκτελέσεως των δικαστικών αποφάσεων και η «αποστολή μηνυτού». (Αυτό είναι γνωστό πλέον σε πολύ μικρό αριθμό σημερινών νομικών).

Τα μέσα εκτελέσεως είναι η κατάσχεση της κινητής και ακινήτου περιουσίας του οφειλέτου, η προσωπική κράτηση (η οποία πρακτικώς δεν υπάρχει) κλπ.

Ο θεσμός της «αποστολής μηνυτού» η οποία διετάσσετο μόνον υπό του Δικαστηρίου μετά την διάγνωση της απαιτήσεως με τελεσίδικη ή προσωρινώς εκτελεστή δικαστική απόφαση είχε ως εξής: Απεστέλλετο υπό του δικαιούχου πρόσωπο (ο καλούμενος «μηνυτής») στο σπίτι του οφειλέτου, όπου εδιαιτάτο, εσιτίζετο και εκοιμάτο δαπάναις του οφειλέτου και είχε ως μοναδική αποστολή να υπενθυμίζει συνεχώς στον οφειλέτη, την ανάγκη εξοφλήσεως της οφειλής του. Κάτι δηλ. σαν τον δούλο που είχε ως μοναδική αποστολή να θυμίζει στον Πέρση βασιλέα «Δέσποτα μέμνησο των Αθηναίων!» Εθεωρείτο και ήταν άκρως αποτελεσματικό μέτρο εκτελέσεως. Τον χρήσιμο αυτόν, πλην μεσαιωνικό θεσμό, κατήργησε ο εκσυγχρονιστής Υπουργός Δικαιοσύνης αείμνηστος Δημητρακόπουλος το 1912. Τον μεσαιωνικό αυτόν θεσμό αναβιώνουν σήμερα (και πολύ δριμύτερα μάλιστα) οι «εισπρακτικές εταιρίες», χωρίς, μάλιστα, δικαστική διάγνωση και δικαστική εντολή και χωρίς να περιορίζονται (λένε και κάνουν και άλλα πολλά!!) σε υπομνήσεις όπως «Δέσποτα μέμνησο των Αθηναίων» ή μάλλον «Δέσποτα μέμνησο του δανειστού σου»!!

Ότι οι εισπρακτικές εταιρίες έχουν -και θα έχουν συνεχώς και μεγαλύτερη- εμπορική επιτυχία δεν αμφιβάλλω.

Το λαμπρό παράδειγμα έχει δοθεί στην κοιτίδα του θεσμού, στις Η.Π.Α. όπου οι εταιρίες αυτές είτε ανήκουν συνήθως στην Mafia είτε εισπράττουν με άκρως αποτελεσματικά μέσα για λογαριασμό bookmakers, τοκογλύφων, κλπ.

Παγκοσμιοποίηση; Πρόσω ολοταχώς!!

Γιατί Κρατική και όχι Ιδιωτική Αστυνομία; (Οι μπράβοι ασφαλώς θα ήσαν αποτελεσματικώτεροι από την ΕΛΑΣ στα Ζωνιανά)!!.

Γιατί Εθνικός και όχι μισθοφορικός Στρατός;

Υ.Γ. 30/11/2007

Σήμερα είδα την γνωμοδότηση του Αναπ. Καθηγητού Νομικής Σ. Ψυχομάνη (ΝοΒ 2004 σελ. 216 επ.) με την οποία κρίνεται μη νόμιμη η σύσταση και η λειτουργία εισπρακτικών εταιρειών.

ΡΩΣΙΑ, ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΗΠΑ

Να τι αναδημοσιεύει η σημερινή ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ στην στήλη της ΤΙ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΞΕΝΟΣ ΤΥΠΟΣ

TODAYS ZAMAN

Συμβατικά όπλα, Ρωσία και Τουρκία

Η Τουρκία έχει πέσει θύμα της αντιπαλότητας της συμμάχου της Ουάσιγκτον έναντι της Ρωσίας, η οποία απείλησε να αποχωρήσει από τη Συμφωνία για τα Συμβατικά Όπλα στην Ευρώπη, μια υψίστης σημασίας συμφωνία ασφαλείας για την Τουρκία. Αν η Ρωσία αποχωρήσει, τότε θα ανατραπεί η ισορροπία ασφάλειας στην ευρύτερη περιοχή. Γι’ αυτό και είναι προς το συμφέρον της Τουρκίας να παραμείνει η Ρωσία πιστή στους όρους της Συμφωνίας. Σε περίπτωση αποχώρησης, όμως, η Μόσχα θα παραβιάσει τους υφιστάμενους περιορισμούς στα συμβατικά όπλα, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για αμυντικούς εξοπλισμούς, στους οποίους θα συμμετάσχει και η Άγκυρα. Η ρωσική Δούμα ψήφισε προ ημερών ομόφωνα την πρόταση του Κρεμλίνου για αποχώρηση της Ρωσίας από τη συμφωνία για τα συμβατικά όπλα και πολλά θα κριθούν μετά τη 12η Δεκεμβρίου, οπότε θα υλοποιηθεί η σχετική απόφαση. Η Μόσχα, ωστόσο, αφήνει ένα παράθυρο ανοικτό και δηλώνει ότι θα επιστρέψει εφόσον υπάρξουν υποχωρήσεις εκ μέρους των λοιπών συμβαλλομένων μερών. Οι εξελίξεις αυτές συνδέονται με την απόφαση της κυβέρνησης Μπους να προχωρήσει στην ανάπτυξη αμυντικής ομπρέλας σε χώρες της πρώην ανατολικής Ευρώπης. Ο Αμερικανός πρόεδρος και οι νεοσυντηρητικοί συνεργάτες του επιδιώκουν τη δημιουργία εχθρικού κλίματος μεταξύ της Ρωσίας και της Ευρώπης, κάτι που η Τουρκία επιμελώς απέφευγε όλα αυτά τα χρόνια. Τελικά, αν η Ρωσία αποχωρήσει, η Άγκυρα ενδέχεται να πληρώσει το τίμημα του στρατηγικού εταίρου των Αμερικανών και οι Τούρκοι σκληροπυρηνικοί πολιτικοί να σπεύσουν να εκμεταλλευτούν την αποχώρησή της με ένα στόχο: τη στρατιωτικοποίηση της πολιτικής σκηνής της χώρας.

Λέτε να είναι η έμφυτος Τουρκική καχυποψία που εμπνέει το δημοσίευμα;

Ή μήπως το δημοσίευμα αποτελεί προσπάθεια της Τουρκικής Πολιτικής να αποτρέψουν τις ΗΠΑ από αντίστοιχες δράσεις;

Εγώ όμως πιστεύω ότι το συμφέρον των ΗΠΑ είναι να συμμαζέψουν, έστω και ως απειλή, τους μονίμως "δυσαρεστημένους" Τούρκους και να τους συνετίσουν δείχνοντάς τους ότι τα πρόβατα έξω από την στρούγκα τα τρώει ο λύκος.. Η alias το θεολογικό ρητό "Εκτός Εκκλησίας δεν υπάρχει σωτηρία".

Πιστεύω λοιπόν ότι είναι αληθινοί οι φόβοι της Τουρκικής Εφημερίδος και ότι το δημοσίευμα απηχεί πραγματικούς φόβους της Τουρκικής πολιτικής.

Αδιαφόρως εάν οι ΗΠΑ επιδιώκουν απλώς "να συνετίσουν" την Τουρκία....

ΤΙ ΣΙΔΕΡΗΣ ΤΙ ΣΕΦΕΡΗΣ..

Είχα σκοπό σήμερα Σάββατο πρωί να γράψω για το Beaujolais,το γνωστό Γαλλικό κρασί του οποίου (κατ΄ έθιμο) αρχίζει η νέα σοδιά να πίνεται (με τελετές) από τα μεσάνυχτα της 3^ης Πέμπτης του Νοεμβρίου στα Παρισινά bistrots. {Παρεπιμπτόντως. Εμείς (εγώ και η γυναίκα μου) επειδή δεν μπορούσαμε την Πέμπτη το δοκιμάσαμε χθες Παρασκευή (2^η ημέρα της κυκλοφορίας του) με καλούς φίλους στο καλλίτερο Ελληνικό bistrot και αγαπημένο μας μέρος. (Cellier le bistrot στην οδό Πανεπιστημίου 10 στο βάθος της στοάς στην Αθήνα)}.

Έκρινα όμως καλλίτερο ότι λόγω της επικαιρότητος της απόπειρας δολοφονίας του Γιώργου Σιδέρη να διηγηθώ την εξής ιστορία.

Revenons a nos moutons λοιπόν όπως λένε οι φίλοι μας οι Γάλλοι.

Για όσους, τυχόν, δεν γνωρίζουν ο Γιώργος Σιδέρης ήταν κεντρικός κυνηγός του Ολυμπιακού την δεκαετία του 1960 και ένας εκ των καλλιτέρων Ελλήνων ποδοσφαιριστών.

Την ιστορία μου είχε από τότε διηγηθεί μακαρίτης (ηλικιωμένος)φίλος μου στον οποίο συνέβη.

Την ημέρα της απονομής του βραβείου Nobel στον Γιώργο Σεφέρη ο Ολυμπιακός είχε νικήσει σε φιλικό αγώνα την Βραζιλιάνικη Σάντος και το νικητήριο γκολ έβαλε ο Γιώργος Σιδέρης ο οποίος είχε και έξοχη απόδοση.

Το ραδιόφωνο τότε είχε σπάσει για τον Γιώργο Σιδέρη και τον Γιώργο Σεφέρη ή ανάποδα!!(Όπως προτιμάτε!!).

Ο φίλος μου βρισκόταν στο πίσω κάθισμα ενός ταξί.

Ο οδηγός γυρίζει και τον ρωτά «Είδατε κύριε τι έγινε με τον Γιώργο Σιδέρη;» Ο φίλος μου (που δεν ήξερε καν την ύπαρξη του Γιώργου Σιδέρη) αλλά ήταν ενθουσιασμένος με το βραβείο που πήρε ο Γιώργος Σεφέρης του απάντησε ανάλογα νομίζοντας ότι η συζήτηση γίνεται για τον Γιώργο Σεφέρη. Η συζήτηση συνεχίστηκε με αμοιβαία παρεξήγηση πάντως σε πνεύμα ενθουσιασμού για τον Γιώργο Σιδέρη ο ένας και τον Γιώργο Σεφέρη ο άλλος.. Όταν όμως επί τέλους ο οδηγός άκουσε καλλίτερα να αποκαλεί τον ήρωα της βραδιάς ο συνομιλητής του Γιώργο Σεφέρη και όχι Γιώργο Σιδέρη (τον οποίο αυτός δεν εγνώριζε) και νομίζοντας ότι ο άλλος έκανε λάθος στο επώνυμο του ήρωα της βραδιάς του είπε. «Ξέρετε κύριε, Σιδέρη τον λένε και όχι Σεφέρη». Δόθηκαν οι αμοιβαίες εξηγήσεις και ο μεν οδηγός επληροφορήθη την ύπαρξη του Γιώργου Σεφέρη και το Nobel του, ο δε φίλος μου την ύπαρξη του Γιώργου Σιδέρη και τα κλέη του.

Τότε κλείνοντας θριαμβευτικά την βραδιά ο οδηγός του ταξί είπε: «Τι Σιδέρης , τι Σεφέρης! Το γεγονός κύριε είναι ότι τους σκίσαμε τον κ…!»

Την έκφραση αυτή (Τι Σιδέρης Τι Σεφέρης) την χρησιμοποιώ συνήθως επί συγκρίσεως ανομοίων.

Υπάρχει και το παλαιό (και σαχλό) τραγουδάκι «Τι Λοζάννη Τι Κοζάνη χιόνια η μια και χιόνια η άλλη»!

ΒΑΣΙΛΙΚΕΣ ΔΥΝΑΣΤΕΙΕΣ

Και η χθεσινή εκλογή Αρχηγού στο ΠΑΣΟΚ απέδειξε ότι το 1974 οι Έλληνες δεν κατήργησαν με δημοψήφισμα, όπως αβασίμως πιστεύεται, τον θεσμό της Βασιλείας.

Απλώς κατήργησαν τον Βασιλικό οίκο της Δανίας..

Τον αντικατέστησαν με τις δυναστείες των βασιλικών οίκων Παπανδρέου, Καραμανλή και Μητσοτάκη. Και μόνον στο ενδιάμεσο ως Αντιβασιλείς, εβασίλευσαν (αντ’ αυτών) οι Κ. Σημίτης και Μ. Έβερτ. (Τον παλαιό βασιλικό οίκο των Βενιζέλων κληρονόμησε, μετά τον θάνατο του Σοφ. Βενιζέλου, ο εξ επιγαμίας συγγενικός οίκος Μητσοτάκη. Ο σημερινός Βενιζέλος δεν μπόρεσε να θεμελιώσει δικαιώματα στην διαδοχή. Αν και Ευάγγελος δεν έλαβε το καλό άγγελμα!!).

Όταν έφθασε όμως η ώρα οι Αντιβασιλείς παρέδωσαν το σκήπτρο στον εκ του βασιλικού οίκου διάδοχο..

Ο ΝΟΩΝ ΝΟΕΙΤΩ..

Χρειάστηκαν 12 χρόνια! Του Δημητρη Χρηστου / dchristou@kathimerini. gr Η πλεον σημαντική εξέλιξη, στη διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου της μεγάλης ή Super κατηγορίας, ήταν κατά τη γνώμη μας, η εκδηλωθείσα διάθεση όλων, να επανέλθει η κεντρική διαχείριση των τηλεοπτικών δικαιωμάτων. Οπως γίνεται δηλαδή σε κάθε σοβαρή χώρα, όπου πρυτανεύει το γενικό συμφέρον, ώστε να υπάρχει ανταγωνισμός και η καλύτερη δυνατή ισορροπία μεταξύ των ομάδων. Πέρασαν περίπου 12 χρόνια, από τότε που ο υφυπουργός (Ανδρέας Φούρας με μουστάκι) της σοσιαλιστικής κυβέρνησης του κ. Σημίτη κατάργησε με νόμο, που συνέταξε ο φέρελπις νομικός Ανδρέας Λοβέρδος (πριν γίνει βουλευτής), την κεντρική διαχείριση, ύστερα από επιθυμία μεγαλοεπιχειρηματία αθλητικού παράγοντα. Περίεργη αριστερή αντίληψη; Μάλλον ιδιοτέλεια και παντελής αδιαφορία του τότε πρωθυπουργού ο οποίος είχε μεσάνυχτα από αθλητισμό. Δεν μπορουσαν και δεν ήθελαν να αντιληφθούν, ότι δεν μπορεί ένα παιχνίδι Ολυμπιακού - Λεβαδειακού να αξιολογείται σε τηλεοπτική αξία 200.000 ευρώ και το ανάποδο ούτε δύο σεντς. Δεν μπορούσαν, τότε τουλάχιστον, να κατανοήσουν πως έτσι, απαξιώνοντας τις ομάδες που δεν είχαν στηρίγματα σε μεγαλοεπιχειρηματίες, υπονόμευαν το ίδιο το προϊόν, το οποίο -σταδιακά- θα έχανε την αξία που και οι ίδιοι προσδοκούσαν. Οι ομάδες της Θεσσαλονίκης χρεοκόπησαν μία και δύο φορές και χρειάστηκαν ρουσφετολογικές, αντισυνταγματικές ρυθμίσεις από τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Ομάδες με παράδοση και κόσμο όπως η Παναχαϊκή, ή η Λάρισα για μεγάλο χρονικό διάστημα πριν βρεθούν κάποιοι νεαροί Αθηναίοι επιχειρηματίες, η Καβάλα, ο ΠΑΣ Γιάννενα, ο Παναιτωλικός, οι ομάδες του Βόλου και τόσο άλλα ποδοσφαιρικά σωματεία, για να επιζήσουν έπρεπε να βρουν κάποιον «μπάρμπα» από την Αμερική ή την Αυστραλία. Χρειαστηκαν λοιπόν περίπου 12 χρόνια, για να γίνει αντιληπτό αυτό που εφαρμόζεται από όλες τις μεγάλες ομοσπονδίες στον κόσμο, όπως η FIFA, η UEFA, το NBA, η Premier League, η Primiera Division οι πάντες σχεδόν, πλην των Ιταλών επί Μπερλουσκόνι. Ακόμα και εκεί όμως, οι μικροί έδειξαν το ανάστημά τους. Δήλωσαν πως δεν πρόκειται να παίζουν με αντιπάλους που είχαν τα παχυλά συμβόλαια με τα ισχυρά κανάλια. Ετσι το σύστημα του καβαλιέρε κατέρρευσε σχεδόν αμέσως. Μόνον στην Ελλάδα κράτησε τόσα χρόνια. Το ίδιο φυσικά θα έπρεπε να γίνει και στη λίγκα του μπάσκετ, αλλά αυτοί, κατά τα φαινόμενα, θα χρειασθούν, ίσως μερικά χρονάκια ακόμα, για να το καταλάβουν. Γιατί να βιαστούν;

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ.
ΠΟΙΟΝ ΜΕΓΑΛΟΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑ ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ ΕΝΝΟΕΙ Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ;